از امروز

آيا ميدانيد 177 سال پيش در چنين روزی عده اي از سران وقت به چه کاری مشغول بودند؟
177 سال عدد جالبي برای یادآوری نيست و رابطه ریاضي جذابي هم بين اين سالها نميتوان يافت. (تنها مجموع اعداد 177 و 1383 برابر است!) ولی خب هميشه یادآوری رويدادهای تاريخي اعم از بد و خوب، ميتواند آموزنده باشد. پاسخ سوال در لينک زير
آمده است.

در چنين روزی نمايندگان ايران در حال امضای چند برگ کاغذ نافابل بودند.

خانم رزا پاركز ( Rosa Parks) متولد چهارم فوريه سال 1913 با حرکتي که در اواسط دهه پنجاه ميلادي انجام داد، ايالات متحده آمريکا را دگرگون ساخت. وی در راه بازگشت از محل کار خود سوار بر اتوبوسي شد که بر اساس قانوني احمقانه و نژادپرستانه سياه پوستان حق ورود از درب جلو و نشستن بر صندلي های جلوی آن را نداشتند و يا اگر سفيدپوستي بدون صندلي ميماند ميبايست حتما سياهپوستان جای خود را به وی ميدادند و عدم رعايت اين قانون جريمه نقدی داشت. بله درست متوجه شده ايد، در کمتر از نيم قرن قبل در همين آمريکا که فعلا مشغول صدور دموکراسي! به کشورهاي ديگر است چنين قانوني وجود داشت.
رزا پارکز روز اول دسامبر سال 1955 در شهر مونتگمری (Montgomery) كه خسته و افسرده از محل کار خود بازميگشت از در جلوی اتوبوس وارد شد و روي يكي از صندلي های جلو نشست و به اعتراض راننده توجه نكرد و از جاي خود تكان نخورد. راننده اتوبوس را متوقف ساخته و با پليس تماس گرفت. پليس رزا را به دادگاه برده و وي را جريمه کرد.عکاس روزنامه اي که خود را به آنجا رسانده بود با تهيه عکس و گزارش، به بازتاب گسترده اين حرکت، کمک شاياني کرد. انتشار گزارش و اظهارات رزا در بازجويي و دادگاه و نيز چاپ اين عكس به ياد ماندني در بيشتر روزنامه هاي جهان، باعث شد جنبش مدني آمريكا برشدت فعاليت خود بيافزايد.

اين حادثه به جنبش اعتراضی گسترده‌ای در آلاباما (Alabama) منجر گرديد. کشيش جوانی به نام مارتين لوتر کينگ (Martin Luther King) که در رأس اين جنبش قرار گرفته بود، از همه‌ سياهپوستان خواست که تا لغو قانون مربوطه، از سوار شدن به اتوبوسها خودداری کنند. پس از يک سال تحريم اتوبوسها از طرف سياهپوستان، در 13 نوامبر 1956 دادگاه عالی آمريكا (Supreme Court of the United States) با لغو اين قانون به اين بیعدالتی پايان بخشيد. مارتين لوتر کينگ بعد از اين موفقيت به يکی از رهبران جنبش مدنی در آمريکا تبديل شد و سرانجام قتل رسيد.

رزا و خانواده اش چند سال بعد به شهر ديترويت (Detroit) نقل مكان كردند و البته در سالهای گذشته اکثر زمستانها را در لس آنجلس گذرانده است. وی در حال حاضر به عنوان يکي از اعضای انجمني که خود تاسیس کرده (Rosa and Raymond Parks Institute for Self-Development) فعاليت ميکند و اوقات فراغت وی با خواندن و پاسخ دادن به نامه های متعددی که اکثرا از سوی دانش آموزان و دانشجويان علوم سياسي برای او ارسال ميشود، پر ميشود.
رزا در سال 1994 در منزلش مورد تهاجم سارق جواني قرار گرفت که قصد سرقت پولهای وی را داشت. وی در مورد آن دزد تنها گفت: برای او دعا ميکنم تا خداوند شرايطي را در جامعه ما مهيا کند تا به راه راست هدايت شود.
در سال 2002 فيلمي با نام داستان رزا پارکز (The Rosa Parks Story) به کارگرداني Julie Dash و بازيگری Angela Bassett در نقش رزا ساخته شد.

منابع: Grand Times – Wikipedia – Iranian History – Academy of Achievement

در خبرها خواندم که: “خانواده فدريکو گارسيا لوركا (Federico Garcia Lorca)ـ بزرگترين شاعر قرن بيستم اسپانيا ـ با نبش قبر وی مخالفت کرده اند.”
بايد چند خطي در مورد لورکا بنويسم، شايد برای آن دوستي که وی را نميشناخت مفيد باشد تا بالاخره بداند که او گوش چپ تيم ملي آرژانتين نيست! سالها پيش، دوران دانشجويي دوستي در مورد شعری از لورکا صحبت ميکرد و نفر سومي يکدفعه وارد بحث شد و گفت: “کي را ميگويد؟” من گفتم ” فدريکو گارسيا لورکا” آن دوست افزود: “عجب تند و تيز هم هست، آرژانتين حتما قهرمان ميشه!”
لورکا در يكي از شب‌هاي ماه آگوست سال 1936 از سوي نيروهاي حامی‌ژنرال فرانسيسكو فرانكو از خانه‌اش بيرون كشيده شد و پس از دو روز به همراه دو گاوباز و يك معلم، تيرباران شدند. اجساد لوركا و آن سه نفر ديگر در گودالي در دره ‌اي نزديك گرانادا (Granada) دفن شدند و تا بحال در آنجا مانده اند. البته هنوز دقيقا مشخص نيست که اين اجساد در همان نقطه دفن شده اند اما خانواده و اكثر متخصصان بر وجود قبر لوركادر آن محل اتفاق نظر دارند.
عده‌اي معتقدند که بقاياي اين شاعر مي‌تواند تاريخ را كامل كرده و به سؤالاتي درباره‌ اين كه آيا وی پيش از تيرباران مورد شكنجه قرا گرفته است يا نه، پاسخ ‌دهد. “لورا گارسيا لوركا دولاس ريوس“، خواهرزاده لوركا ميگويد: ما نمي‌خواهيم به حقيقت‌هاي جديدي دست يابيم، مطمئنا اين حقيقت‌ها آنقدر ارزش ندارند كه بتوانند ما را وادار كنند دست به يك چنين اقدامی‌بزنيم. به همين علت اين خانواده معتقدند قبر گروهي خود بناي مناسبي براي نشان دادن ظلم و ستم بخشي از تاريخ است.

لورکا در شعری که به نام وصيت سروده است ميگويد:
“اگر روزي مردم، مدفون کنيد مرا با گيتارم به زير ماسه ها
اگر روزي مردم ميان پرتقال ها ونعناع ها!
اگر روزي مردم، آنگاه مدفونم سازيد، اگر خواستيد،
در پرچمي در اهتزاز. اگر روزي مردم!”

زندگينامه لورکا را در اينجا بخوانيد:
continue reading…

مقاله جالبي در مورد سير تشكيل كتابخانه در ايران در سايت ميراث خبر ديدم که اگر علاقمنديد خواندن آن را توصيه ميکنم. در قسمتي از آن آمده:
“در لوحی که از یک کاهن مصری به دست آمده است، این کاهن به کمک های کوروش در برپا کردن معبدی در مصر اشاره کرده و از آن مهم تر این که در بخش پایانی سند می خوانیم که داریوش در راه اندازی کتابخانه این معبد یاری رسان مصريان بوده است. بنا بر این در شرایطی که پادشاه ایران به راه اندازی کتابخانه ای در مصر کمک می کند حتما در سرزمین خودش هم بانی راه اندازی کتابخانه های زیادی بوده و به این مسئله اهمیت می داده است…”
“بنا بر اسناد و مدارك موجود، در دوران داريوش دانشگاهي بود كه جوانان مي‌توانستند از كتابخانه آن استفاده كنند. با حمله اسكندر مقدوني به ايران اين كتابخانه‌ها نيز به آتش كشيده شد، حتي 20 هزار پوستي كه بر آن متن اوستا را نوشته بودند، نابود شد. اگرچه اسكندر فرمان داده بود تا از برخي لوح‌هاي كتابخانه‌هاي ايران نسخه‌برداري كنند.”

آيا ميدانيد که اليور استون در فيلم االکساندر يا همان اسکندر هيچ اشاره ای به آتش زدن تخت جمشيد نکرده است؟ هنوز اين فيلم را نديده ام ولی بنا به دلايل مختلف در چند روز اخير شديدا هوس ديدن اين فيلم را کرده ام. شايد در تعطيلات هفته آينده، شايد.