از امروز

پيش بينی می‌شود در صورت وقوع زلزله در شهر تهران باشدت هفت ريشتر در دقايق اوليه، يك و نيم ميليون نفر كشته و سه و نيم ميليون نفر مجروح شوند.
در تحقيقی از دكتر احسان مقيمی آورده شده است:زلزله يكی از عمده‌ترين نوع بلايای طبيعی است كه بطور متوسط هر پنج سال يكبار با قدرت هفت ريشتر در اين كشور به وقوع پيوسته است. آخرين زلزله در تهران با قدرت 7 ريشتر در ۱۷۳سال پيش رخ داده ولی با توجه به دوره بازگشت زلزله در شهر تهران (۱۵۰ سال يكبار) احتمال وقوع اين حادثه در آينده نزديك زياد است.
گسل‌های متعددی در محدوده تهران شناسايی شده اند كه از مهمترين و فعالترين گسل‌ها می‌توان به گسلهای شمال تهران، مشا، جنوب و شمال ری اشاره نمود. در صورت وقوع زلزله، علاوه بر تلفات انسانی ، تخريب ساختمان‌ها، مراكز مهم امدادرسانی و بهداشتی درمانی، تركيدگی لوله‌های گاز و آب با كابل های برق و تلفن، بسته شدن بزرگراه‌های اصلی شهر و متوقف شدن همه فعاليت‌های اقتصادی، علمی، سياسی، خسارات جبران ناپذيری را به وجود خواهد آورد.
واقعا به اين مسئله فکر کرده ايد که در صورت وقوع چنين حادثه ناگواری چه بر سر ايران و ايرانی خواهد آمد؟ با توجه به تمرکز تمام ادارات و موسسات دولتی و غيردولتی در تهران چگونه ميتوان پيامدهای اين فاجعه را کنترل و ساماندهی کرد؟
فقط تهران نابود نخواهد شد ، ايران هم …

تپه باستانی بهرام در شوش ، مربوط به دوران ماقبل تاريخ كه آثار ارزشمندی از تمدن های ساسانی و عيلامی را در خود جای داده بود ويران شد . كشاورزانی كه دست به تخريب اين تپه باستانی زده اند با اظهار ندامت و پشيمانی می گويند اگر ما می دانستيم كه اين تپه باستانی است هيچ گاه دست به آن نمی زديم ، البته بسياری از تخريب هايی كه صورت می گيرد آگاهانه و از روی عمد انجام می گيرد. اين در حالی است كه حجم ويرانی در استان خوزستان و مناطق شوش ، دزفول ، رامهرمز و چغازنبيل افزايش قابل توجهی داشته است.
همچنين گفته می شود بر اساس شواهد موجود برای انجام طرح های عمرانی تا كنون بيش از ۱۰۰۰ تپه باستانی در مناطق تاريخی ايران تخريب شده اند.

سی و يكم خرداد ماه سال شصت و نه بود و دنيا و ایران در تب و تاب جام جهانی، شب به نيمه رسيده بود، چشم ها به ساق پای کاره کا و روماريو دوخته شده بود، همه در انتظار رقص سامبای برزيلی ها بودند، هنوز گلی رد و بدل نشده بود که ناگهان زمين لرزيد، گيلان و زنجان در هم کوبیده شد، ايران لرزيد و دنیا هم. کودکی ديگر در خواب ناز نبود، بلايی آسمانی، که نه بلايی زمينی نازل شده بود. زمين چندین شهر و روستا را به کام خود کشيد و ما را در غم و اندوه فرو برد.
و آن گلی را که در تورين ايتاليا روئيد و رقص سامبا را، هيچگاه ايران نديد. هزاران گل پرپر شدند. روانشان شاد.

در اسفندماه سال گذشته مشخص شد يك پرايد را با مدارک جعلي به فروش رسانده اند. در همان روزها دو پرونده ديگر به همين اداره فرستاده شد كه شباهت زيادی با پرونده قبلی داشت و ماموران به اين نتيجه رسيدند كه عاملان سرقت اعضای يك باند هستند و با شناسنامه های جعلی و با كارتهای پايان خدمت افراد، اتومبيل های مسروقه را مي فروشند. پس از پيگيری های فراوان ماموران به سراغ يكی از باندهای معروف سرقت اتومبيل يعنی باند «بهروزی» رفتند كه در كرج سكونت داشت و بهمنماه سال 81 از زندان آزاد شده بود. (سال 80 بخاطر سرقت اتومبيل به زندان رفته بود). وی دستگير شد و يك پرايد مسروقه و تعداد زيادی اسناد سفيد، شناسنامههای سفيد در خانهاش به دست آمد. پس از دستگيری بهروز در خانه همدست وی نيز سه دستگاه خودروی مسروقه پيدا شد. «بهروز ياری» كه پس از آزادی از زندان در بهمن ماه 81 باند وسيعی از سرقت خودرو تشكيل داده بود، فعاليت مجرمانه خود را نسبت به سال گذشته شدت بخشيده بود و در بازجويي های خود عنوان كرده بود كه من بعد از پايان دوران كشتیگيری تغيير شغل داده و به دزدی روی آورده ام!
(به نقل از روزنامه اعتماد)

سال گذشته خبر بازداشت “ب . ی. ” کشتی گير سابق تيم ملی ايران را در روزنامه ها خواندم که اسمی از آن برده نشده بود.با دبدن عکس، بهروز یاری را شناختم. بهروز سالها در تيم ملی برای ايران کشتی گرفت چندين مدال آسيايی به گردن آويخت و در سال 1994 در ترکيه عليرغم شايستگی برای کسب طلا، مدال برنز گرفت.
چندی قبل نيز محمود کدخدايی يکی ديگر از کشتی گيران سابق تيم ملی به جرم قتل، آدم ربايی، توزيع مواد مخدرو باجگيری در ژاپن توسط پليس بين الملل بازداشت شد ولی موفق به فرار از زندان شد. کدخدايی مدال طلای آسيا را برای ايران به ارمغان آورده بود ولی چند سال بعد….
چرا ، چرا و چرا؟