ساعت نه و پانزده دقيقه روز ششم آگوست سال 1945 به وقت ژاپن (پنجم آگوست به وقت آمريكا) يك بمب افكن (B-29) نيروی هوايي آمريكا نخستين بمب اتمي را بر شهر هيروشيما در ژاپن فرو افكند و در کثری از ثانيه بيش از شصت هزارنفر انسان بيگناه كشته و در حدود 120 هزار نفر ديگر زخمي شدند، كه بسياري از مجروحين نيزدر روزهای آتي جان سپردند.
بمب بکار رفته که از uranium 235 برای ساخت آن استفاده شده بود، سه متر و بيست سانتيمتر طول و 74 سانتيمتر قطر داشت، وزن آن 4400 کيلوگرم و معادل 20 هزار تن TNT قدرت انفجار داشت. بر روی اين بمب نام پسر کوچک (Little Boy) گذاشته بودند. خلبان هواپيمای حامل بمب سرهنگ پل تيبتز (Paul w.Tibets) بود كه نام مادرش انولا گي (Enola Gay) را روي بدنه هواپيما نوشته بودند. پس از انفجار بمب، برقي خيره كننده جهيد و متعاقب آن ابر سياه ناشي از سوختن و ذوب شدن آن چه كه در زمين بود به آسمان بلند شد و در ارتفاع 300 متر قارچ سفيد رنگي از اين ابر برخاست كه تا ارتفاع هفت كيلومتري زمين بالا رفت. اين بمب در روي زمين به مساحت چهار مايل مربع همه چيز را نابود كرده بود. جمعيت هيروشيما پيش از حمله اتمي 345 هزار تن بود.
دومين بمب اتمي هم سه روز بعد در گوشه اي از شهر ناکازاگي فرود آمد و دهها هزار انسان ديگر را به کشتن داد. اين بمب اتمي حاوي فقط شش کيلوگرم پلوتونيوم بود. با انتجار اين بمب امپراطور ژاپن پايان چنگ را سویاين کشور اعلام کرد.